UWV – een verhaal van narekeningen, herrekeningen en extra inkomsten naast een IVA

Even een verhaaltje over mijn belevenis bij het UWV. Gewoon om te delen hoe het vergaan kan.

Na 2 ziektejaren werd ik, met een kleine vertraging want de keuringsarts vroeg om extra onderzoek, in het voorjaar van 2018 volledig afgekeurd en kreeg IVA toegekend. Ik had op dat moment al wel enkele voorschotten van het UWV ontvangen zodat ik inkomen zou hebben, en dat werd allemaal verrekend toen de definitieve afkeuring rond was.

Mijn werkgever en ik kwamen tot een wederzijdse opzegging: mijn contract was tot dan toe slapend gehouden omdat de werkgever de uitspraak van het UWV wilde afwachten. In de zomer kreeg ik het laatste loonstrookje en werden al mijn overuren en vakantie-uren uitbetaald. Ook de transitievergoeding was geen enkel probleem.

Met de arbeidsdeskundige van het UWV besprak ik dat voorjaar dat er misschien nog wel een passende baan voor mij was. Ik heb een vrij specialistische hobby, waar binnen bepaalde gebieden veel vraag naar is. Ik had een opdracht aangeboden gekregen. Ik kreeg toestemming om te proberen of ik op die manier toch kon werken, met dien verstande dat 70% van mijn inkomsten verrekend zouden worden met mijn uitkering.

Helaas, de opdracht was toch te zwaar voor me, en ik besloot na een maand de opdracht over te dragen aan een bekende. Wel kwam ik met de opdrachtgever overeen dat ik de reeds gewerkte uren mocht factureren. Ik had ondertussen een belastingnummer, en omdat ik onder een bepaald aantal uur bleef, hoefde ik me niet te registreren bij de KvK en kon ik het opgeven bij de belasting als “inkomsten uit overig werk”.
(https://www.belastingdienst.nl/wps/w…mstenbelasting)

Ik wist dus dat ik in 2019 een bedrag terug moest betalen aan het UWV, en in juli kreeg ik de narekening over 2018. Of ik even 5500,- terug wilde betalen. Ik belde en “Oh nee, dat kan inderdaad de bedoeling niet zijn!”. Na nog 3 herrekeningen zag ik door de bomen het bos niet meer en ben ik officieel in beroep gegaan. Wel kreeg ik het advies om deze vierde herrekening vast te betalen: de toon in de aanslag was dwingender dan voorheen en gelukkig had ik nog een buffertje op mijn spaarrekening.
De vakbond had ik in februari opgezegd (“want ik heb nu geen werk meer, dus die vakbond kost alleen maar geld”) en over de rechtsbijstanduitkering had ik alleen nog maar na zitten denken, maar geen actie ondernomen. En tja, brandende huizen zijn niet te verzekeren, dus ging ik uit van mijn eigen boerenverstand, een beetje hulp van het forum, en twitteraars die me de goede richting opstuurden. Ik stelde een bezwaar op en stuurde hem zowel digitaal als aangetekend met de post op.

Mijn bezwaar werd aangenomen en zoals beschreven werd ik erover gebeld. De dame aan telefoon was meelevend en vroeg goed door. Ik had ondertussen alle brieven op een stapel liggen en leidde haar door de wirwar van foute aannames en verkeerde berekeningen.
Ze wilde graag contact opnemen met mijn oude werkgever, want blijkbaar hadden ze de laatste loonstroken verkeerd geïnterpreteerd. Natuurlijk gaf ik toestemming (en stuurde ik de betreffende medewerker snel een mailtje – ik werkte voor een kleine organisatie waarin we elkaar bijna allemaal goed kennen). Hij ondersteunde mijn verhaal.

Een maand lang was het stil, maar afgelopen maandag kwam daar de verlossende voicemail:
“Uw bezwaar is gegrond. U hoeft enkel de 70% over uw inkomsten als zelfstandige terug te betalen. En omdat u de aanslag van september reeds heeft voldaan, zullen we deze verrekenen en krijgt u de rest teruggestort.”

“Werken loont” klopt dus inderdaad, maar je moet er wel echt je verstand bij houden.

Girlpower!

Geplaatst in UWV, werk | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Je kiest voor de werking, maar de bijwerking dan?

Twee jaar geleden stopte ik met het spuiten van de Copaxone tegen de MS: ik was het spuiten, maar vooral ook de bijwerkingen zat. In de daaropvolgende augustus-maand stopte ik met mijn andere spuit, de prikpil. Ik wilde mijn lichaam een kans geven om weer zichzelf te worden, zocht naar een balans zonder teveel medicijnen, zonder hormonen misschien ook wel: eens kijken hoe dat ook alweer was.

Nu anderhalf jaar verder lijken de bijwerkingen niet van de Copaxone of de prikpil te komen, maar waarschijnlijk van de jaren ’70-medicijnen die ik sinds 2013 gebruik tegen de sensorische prikkels. Er zijn in de afgelopen 40 jaar veel ontwikkelingen geweest en nieuwe medicijnen op de markt zijn gekomen, met een stuk minder bijwerkingen. Waarom mijn psych in 2013 juist voor dit olifantenmiddel heeft gekozen weet ik niet, maar ik wil er eigenlijk vanaf. Misschien eens net als met de andere medicijnen zien wat mijn lichaam zonder doet. Zijn mijn klachten nog net zo hevig? Worden ze misschien wel opgevangen door andere hersengebieden ondertussen of misschien door het medicijn dat ik gebruik tegen de angst? En verdwijnen de bijwerkingen weer, is er misschien een medicijn wat beter bij me past?

Ik slik al een pilletje minder, maar heb nu toch een doorverwijzing naar de psych aangevraagd die me in 2016 hielp aan een medicijn tegen de angsten. Een oudere man, met ervaring als “zenuwarts”: een psychiater met kennis van zenuwziekten, de neurologie. Hij kent mijn verhaal, dat vind ik fijn, en hij is vrijgevestigd. De vorige keer had hij een wachtlijst van enkel maanden, maar ik heb geen haast. Mijn leventje is in rustiger vaarwater gekomen sinds de vorige keer dat ik bij hem ben geweest en ik ‘moet’ niks meer.

guvo59 – CC-0
Geplaatst in MS | Tags: , , , , | 4 reacties

December

Iets meer dan een half jaar mag ik nu thuis zitten, en het dringt iedere keer opnieuw tot me door waarom. Ik heb plezier in kleine taken, dingen doen, dingen ondernemen, en stuiter daarna weer terug. Soms zoek ik bewust de grens op: ik ga een weekendje weg, dan wil je niet de helft van de tijd op de bank liggen. En dat ik daarvan een paar dagen bij moet komen, neem ik op de koop toe. Ik begin langzaam mijn draai te vinden: ik houd een paar balletjes in de lucht. Ik doe 2 soorten vrijwilligerswerk en hobby soms nog wat erbij op de computer. Ik ben voor daarnaast nog steeds op zoek naar een hobby met mijn handen die mijn aandacht meer dan een half uur vast kan houden, knutselen verveelt me snel.

De decembermaand is een heftige maand en ik ben blij niet teveel afspraken te hebben. Ik ben snel overprikkeld, heb er bijna dagelijks last van. Muziek in alle winkels, koopjesjagers die overal kriskras doorheen lopen, flikkerende lichtjes overal. Hoe graag ik de Top 2000 ook altijd volgde, na een half uurtje gaat de radio weer uit.

Zo was ik net ook even wat after-kerst, pré-oud en nieuw boodschappen doen. De Jumbo was onverwacht druk, aanbiedingen in grote gekleurde borden en natuurlijk kon ik het gemalen anijszaad voor de kniepertjes niet vinden. Ik had geen overzicht, kan niet selecteren als ik voor het grote schap met bakproducten sta: uiteindelijk stond het bij de kruiden, niet bij de bakproducten. Enfin.

Terug op de fiets is het al schemerig en heb ik moeite met oversteken. Omkijken lukt niet, ik kan niet zo snel focussen op het verkeer. Dat gaat al een tijd vertraagd en was in maart de reden om de auto te verkopen en mijn rijbewijs aan de wilgen te hangen. Ik stapte af en was de Duitser die me zag wachten dankbaar dat hij me liet oversteken. De drukte werd te veel, de overprikkeling kickte in. Watervallen van kleine stroomstootjes stroomden over mijn voorhoofd en slapen, telkens weer. Nog 3 minuten fietsen, dan ben ik thuis.

Geplaatst in MS | 3 reacties

Het UWV oordeel

En ineens, 6 jaar na de diagnose, 5 jaar aan en af ziektewet en de laatste 2 jaar volledig, is daar ineens het oordeel van het UWV. Op 3 januari mocht ik bij de verzekeringsarts komen en er werd mij vooraf al gezegd: de verzekeringsarts bepaalt wat het oordeel zal zijn, het is het belangrijkste gesprek van allemaal.De neuropsycholoog zag in zijn onderzoeken bevestigd wat ik aan de verzekeringsarts had verteld. Het gaat allemaal niet meer zo snel in mijn bovenkamer en het kost een stuk meer energie. Multitasken lukt niet goed en ik voer mijn taken langzamer uit.

Op 21 maart mocht ik bij de arbeidsdeskundige van het UWV komen. Gewapend met klapper en al mijn bewijsmateriaal nam ik plaats en de arbeidsdeskundige nam het woord. “Je bent afgekeurd, volledig.” Wat? Maar… maar…. Ik ben toch nog veels te jong voor een IVA?! Maar de arbeidsdeskundige had in haar oordeel gezegd dat er weinig tot geen kans is op verbetering en dat is natuurlijk ook zo. Ik wil heel erg graag dat het beter gaat, maar even vaak stuiter ik vanzelf weer terug: het gaat niet. Er zijn voor mij geen passende functies in het systeem van het UWV te vinden.

Geen sollicitaties meer, geen verplichtingen meer, en ook geen werk meer. Dit is echt heel erg raar. Ik had net besloten om als zelfstandige aan de slag gegaan en zelfs al een opdracht aangenomen, omdat ik verwachtte dat ik zelf verantwoordelijk zou blijven voor ten minste een deel van mijn inkomen. Waarschijnlijk zouden ze me niet afkeuren: misschien een klein beetje, dacht ik. Maar volledig afkeuren? Het kwam niet eens in me op. Gelukkig vond ik al snel iemand die de opdracht van mij over wilde nemen en nu heb ik dus inderdaad niks meer te doen. En dat vind ik even wel fijn.

Ik ben sinds 21 maart iedere dag erg moe en slaap veel. Iedereen zegt me hoeveel rust de uitspraak van het UWV me zal geven: ik moet het na 2 weken nog steeds laten bezinken, geloof het nog steeds niet. Bij ieder onbekend nummer dat me belt, denk ik dat ik toch weer op het matje geroepen wordt en dat ze me toch niet gaan geloven. Dat ik moet omschrijven en bewijzen waar ik last van heb en waarom ik daarmee niet kan werken. Ik zoek nog steeds naar de woorden als ik iets nieuws ervaar, registreer de vermoeidheid in mijn agenda. Want dat heb ik bijna 7 jaar lang bij moeten houden. Wanneer, waar, hoe lang, hoe hevig. En mijn arts zal het op prijs stellen, maar ik zal me niet meer voor iedere keuze die ik maak hoeven te verantwoorden. En dat moet nog even tot me doordringen.

Geplaatst in MS, UWV, werk | 2 reacties

Zeg maar dag-dag

De nieuwe werkervaringsplaats was niet zo geschikt voor me: teveel schakelen, teveel verwachtingen en een onzeker perspectief. Na nieuwjaar zat ik weer thuis en moest ik even bijkomen omdat ik duidelijk weer tegen mijn grenzen aan had gezeten.

Ook na nieuwjaar mocht ik bij de verzekeringsarts van het UWV komen. Mijn coach van het tweede spoor ging met me mee. De arts was een vriendelijke dame en nam ruim de tijd om me mijn verhaal te laten doen. Ze wilde nog graag aanvullend onderzoek doen, want wat ik benoemde (trage verwerking, problemen met multi-tasken, enz.) stond niet in de rapporten van de artsen die de arboarts had ingezonden. Ik ging erg aan mezelf twijfelen: als de artsen dat niet zeggen, ben ik dan een leugenaar? Wat nou als het ook niet uit de aanvullende testen komt?

De aanvullende testen lieten op zich wachten, de neuropsycholoog die het zou doen was erg druk en het werd februari voordat ik bij hem terecht kon en maart voordat zijn conclusies naar het UWV verstuurd werden. De arts was daarna wel snel: ja, ik werd afgekeurd. Ja, ik kreeg een urenbeperking: van de 28,8 uur die mijn contract is, kan ik slechts 16 uur werken.

Hierna was het wachten op de arbeidsdeskundige, waar ik ook nog op gesprek mag komen. De arbeidsdeskundige haalt het rapport aankomende woensdag door een computerprogramma en die geeft 3 beroepen die ik nog zou kunnen uitvoeren. Mijn afkeuringspercentage is dan het verschil tussen het loon van het middelste beroep, in vergelijking met mijn inkomen als begeleider van gehandicapten.
Het blijft dus nog even spannend…

Ondertussen begon me in december op te vallen dat ik moeilijker kon focussen. Ik kreeg meer problemen met bewegende objecten, om ze goed te zien en in te schatten. Reden voor de neuroloog om mijn controle MRI te vervroegen, maar die wees niets uit. De orthoptist waar ik daarna bij op bezoek was kon het echter wel zien: een trilling in mijn ogen als ik opzij kijk, die er waarschijnlijk voor zorgt dat ik dingen niet scherp zie.  Samen met de sensorische integratie die ik heb, noemen ze dit oscillopsie: het bewegen van het beeld als iemand zijn hoofd beweegt. Heb ik al niet eerder gezegd dat mijn wereld nooit stilstaat en altijd schommelt?? Ook daar is dus gewoon een naam voor.

De orthoptist en de oogarts raden het af om auto te rijden: dit deed ik al sinds december niet meer, afgezien van een kort ritje naar de garage toen de auto voor de APK moest. En toen moest de ANWB erbij komen, omdat 2 maand stilstaan teveel bleek voor mijn 10 jaar oude Coltje. Omdat ik de bui al wel zag hangen, had ik al besloten om hem te verkopen, maar vandaag moest ik toch even slikken toen ik hem leegpakte en inleverde bij de garage.

Geplaatst in MS, Ogen, Sensorische Integratie, UWV, werk, Ziekenhuisbezoek | Een reactie plaatsen

Werkervaring en de WIA aanvraag

Bijna 2 jaar zit ik nu in de ziektewet en dat betekent dat een keuring door het UWV er toch echt aan zit te komen. Met de arboarts verzamelde ik vorige week alles wat er sinds 2012, mijn eerste ziekmelding wegens de MS, over mij was gezegd door de specialisten. Samen met alle verslagen van de Arboarts ging het pakket van 5 jaar ziekte op de post. Binnen 2 weken mag ik een reactie verwachten van het UWV, de uitnodiging voor de verzekeringsarts.

Ondertussen ben ik begonnen met het zoeken naar nieuw werk. Ik had een prachtige werkervaringsplaats (noem het een stage) bij Wikimedia Nederland in Utrecht, waar ik in 4 maand veel leerde en superlieve collega’s had. Ik leerde over het office management, maar ook over mezelf. Als ik wil en mezelf de ruimte geef, zijn mijn dagelijkse grenzen rekbaar: over een week of een maand gezien, moet ik het echter daarna wel bezuren. Bezuren betekent dat ik gevoeliger ben voor de prikkels, minder goed in mijn vel zit, meer duizelingen heb en vooral: veel meer slaap. 12 uur slapen is geen uitzondering en de enige manier om goed te herstellen van drukke periodes.

Daarna was het in oktober eindelijk tijd voor een vakantie: vanwege de werkervaringsplaats had ik soms wel vrij gehad, maar nooit echt vakantie en die wilde ik nog graag nemen. Om te voorkomen dat ik hem toch weer vol zou plannen en op zou schuiven, boekte ik een reis met een groep alleenreizenden naar Thailand en Cambodja. Ik kan het fysiek nu nog aan en reizen is toch echt wel een passie: ik moet het er nu nog van nemen!
Het was een prachtige reis, met goede reisgenoten. Wat fijn om met anderen op reis te zijn die net als jij geen twintig meer zijn, meestal ook single en bovenal nog van alles willen genieten wat het leven je bieden kan. Nieuwsgierig zijn naar anderen en andere culturen, benieuwd naar lokale gebruiken en geschiedenis en het geen probleem vinden om een beetje rekening te houden met elkaar. Om het af te maken hadden we een kanjer van een reisleider die ik alleen maar achterna hoefde te lopen. Vanaf de eerste dag had ik zo’n vertrouwen in hem, dat ik niet eens de straat zelf hoefde na te kijken bij het oversteken: het zat gewoon goed. Alles was gepland, alles werd geregeld, al mijn vragen (en dat zijn er vaak veel!) werden beantwoord. Dat ik na de reis een week sliep, at en nog meer sliep om bij te komen, neem ik voor lief.

In Thailand werd ik gebeld en kreeg ik een voicemail die ik niet af kon luisteren. Het nummer googlend bleek het een bedrijf uit mijn dorp te zijn. Al eens bij gesolliciteerd, wat zou dat betekenen? Inmiddels ben ik daar vorige week begonnen in een nieuwe werkervaringsplaats. Een hele nieuwe uitdaging weer!

Angkor Wat in Siem Riep, Cambodje

Geplaatst in MS | Een reactie plaatsen

Als er een deur sluit…

“When one door closes, another opens; but we often look so long and so regretfully upon the closed door that we do not see the one which has opened for us.”Alexander Graham Bell

Vanaf gister zit de deur definitief dicht. Hoewel ik nog wel kan werken, ik bezit nog voldoende “arbeidsvermogen”, heb ik samen met mijn leidinggevende en arboarts besloten dat werken met cliënten er voorlopig niet meer in zit. Toen de arboarts in juni vorig jaar zei dat ik niet terug zou keren in mijn eigen functie, werd ik daar strijdvaardig van. Ik had net contact gehad met een nieuwe behandelaar die overal vraagtekens bij zette, uit zou gaan zoeken waar die overprikkeling vandaan kwam en mijn medicijnen er opnieuw op af zou stemmen. Ik had nieuwe moed en voelde me strijdvaardig. Ik zou ze wat laten zien!

Een batterij psychologische testen later kwam de behandelaar tot dezelfde conclusie als GGNet in 2013: ik ben een heel normale vrouw, er ligt geen psychische oorzaak ten grondslag aan mijn klachten. Veel meer dan dat bleek hij niet voor me te kunnen doen: de angsten die ik ervoer als de overprikkeling op zijn max was, konden nog wel aangepakt worden met medicijnen. Nadat die medicijnen ingesteld waren kon ik weer op kantoor aan het werk en gaf ik aan ook het werken met cliënten een nieuwe kans te willen geven. Eén op één, met rustige cliënten, als er niks bijzonders gebeurde en geen afleidende elementen waren, ging oké. Om mijn uren verder uit te breiden ging ik op dagbesteding werken en daar bleek al snel weer dat groepswerk teveel was. Hummende cliënten, de afzuigkap, ventileerapparaten, liedjes op de tv: na 2 uurtjes werk zat mijn hoofd vol en kon ik pas weer tot mezelf komen in de stille auto.
Stop er maar mee, was dan ook de conclusie van de arboarts: dit wordt hem niet.

Maar wat dan wel? Vorige week vrijdag had ik mijn intake voor het tweede spoor. Een werkgever en werknemer zijn volgens de wet verplicht zich volledig in te zetten om de zieke werknemer weer aan het werk te krijgen. In het tweede ziektejaar betekent dit vaak dat er met een tweede spoor begonnen wordt. Er wordt dan door een coach samen met de werknemer gezocht naar een passende functie bij een andere werkgever, omdat deze bij de huidige werkgever niet (voldoende) beschikbaar zijn. De coach gaat aan de slag om een passende functie te vinden die tegemoet komt aan mijn beperkingen en ik moet vanaf deze week iedere week solliciteren. Mijn eerste afwijzing, als servicedeskmedewerker bij een woonwinkel, heb ik al binnen, maar ik heb goede hoop dat er toch iets passends voor mij voorbij komt.

Ondertussen heb ik besloten met het spuiten van de Copaxone te stoppen. Ik heb in overleg met de neuroloog een nieuwe MRI laten maken en de uitslag gaan we morgen bespreken. Er zijn tegenwoordig ook 2 soorten medicijnen in tabletvorm, maar net als bij de 4 verschillende injecties kies je ook deze op bijwerkingen. Ze werken allemaal ongeveer even goed, dus wat heb je liever: wat meer haaruitval en vermoeidheid of maag- en darmproblemen en aanvallen van een rode en verbrande huid? Ik heb nog geen keus gemaakt en wacht eerst de uitslag van de MRI af: als die goed is en de MS is nog steeds rustig zoals hij ook in 2015 was, probeer ik misschien wel weer eens een half jaartje zonder medicijnen tot een volgende MRI.

En dan nog de verandering hier in huis: ik heb een nieuw vriendje. Maak kennis met Flipje, Spook, Poes, Stinkerd…. ♥♥♥

IMG_3008

Geplaatst in Medicijnen, MS, Overprikkeling, werk | 1 reactie